dersler bitmiş de finaller başlamış güya! yarın 1. slottaki finalden çıkıp, ek derse girip, akabinde quiz olacak ben değilim. ertesi gün, aynı saate koyulan ps.’lerden birinin saatini değiştirtmek için asistana mail üstüne mail atan da ben değilim zaten.
günün tek tesellisi, yarın finalle teslim etmem gereken ödevi bitirme umudumun olması. finale çalışamayacağız ama o kadar kusur, kadı kızında da bulunur!

(…)
Neriman mütalâasını beyan etmek sırası gelince biraz kızadı ve Fâiz Beyin alâkası arttı.

-Ne düşündüm bilir misiniz? Bütün bu semt, müslümanlar… Bütün şark kedilere benziyor. Garp da köpeklere. Şark miskin, uykucu, lâpacı… Bakın şimdi her taraf uyuyor. Bir de Beyoğluna çıkın… Ortalık mahşer gibi… Herkes ayakta, uyanık… uyurken bile çalışıyorlar, kazanıyorlar, iyi yaşıyorlar.

Fâiz Bey ciddileşti:
-Güzel bulmuşsun, dedi, şarklı tenbel, garplı da çalışkandır. Fakat gel seninle bu muammayı birlikte halledelim. Acaba her oturan adam tenbel, her koşan adam çalışkan mıdır?

Kimi adam vardır ki sabahtan akşama kadar oturur ve düşünür. Onun bir hazine-i efkârı vardır, yani fikir cihetinen zengindir; kimi adam da vardırki sabahtan akşama ayaküstü çalışır, meselâ bir rençper, fakat yaptığı iş dört tuğlayı üstüste koymaktan ibatettir. Evvelki insan tenbel görünür velâkin çalışkandır, diğer insan çalışkan görünür velâkin yaptığı iş sudandır.Zira birisi mavneviyat ile, zihin gayretiyle yapılan iştir; öbürü vücut ile, bedenle yapılan iştir. Maneviyat daima daha âlidir; vücut sefildir. Yapılan işlerin farkı da bundandır.
(…)

peyami safa. fatih-harbiye. ötüken yay., 16.basım (46,47)

talih bu aralar bana ugramayan sey!
persembe- calismadigim gibi saatini de unuttugum bi’ sinav.
cuma- estelle‘den aldigim lemon bars tarifini yapayim derken yaktigim mixer.
cumartesi- az evvel notebook’un tuslarini dagitmamla devam eden kendini bilmezlik silsilesi devam etmekte, bakalim nereye kadar?
birileri de fotograf makinasinin pil yuvasinin kapagini kirmis, fotograf da cekemiyorum.

bi de talih kuşu vardi dimi, nam-i diger ‘devlet kusu’ . ilkokul bilmem kaca giderken kafama bi’ kus pislemisti. cok aglamistim, ben agladikca annemler gulup, ‘devlet kusu herkese konmaz, sans getirir sana’ demislerdi. sonra, annemin kafamdaki pisligi bi peceteyle alip, dogruca banyoya soktugunu hatirliyorum, sansimin acilip acilmadigini degil.

ilkokul demisken, 5′.sinifta karne almaya gittigim gun var ki, unutamiyor ve o kadini hala affedemiyorum. elimde karnemi koymak icin hazir bulunan seffaf dosya, guzel beyaz bi’ tişort, klos bi’ etek ve kisa beyaz coraplarla karne almak icin okula gidiyordum. bi apartmanin altindan gecerken kadinin teki -sanirim bulasik- suyunu kafamdan asagi bosaltiverdi. bi muddet oldugum yerde kalakaldim. zaten kadin da gulmekten bana bi’ sey soyleyemiyordu. buna sokagin kosesini kendilerine yer edinmis mahallenin serseri delikanlilari da katilinca, gorun siz aglamayi. kadin arkamdan ozur falan dilemisti galiba. bi de o delikanlilardan biri ‘bosver yaa, hava zaten sicak, serinledin iste biraz’ demisti, buyuyup dovmek istemistim onu. iki cift laf edememek icimde kalmis olmali.

’spring break’ de geldi gecti ama ’spring’in kendisinden haber alinamiyor hâlâ.

aklimi seveyim. sen tut, sinava hic calismadigin gibi saatini de 13 yerine 14 diye hatirlayip evden 12:30′da cikmayi dusunme gafletinde bulun! kendimi Allah’a havale ediyorum.

dilsuhte, filizz, sothyz, bynzhra ve tombul‘la sinemaya gitmek icin sozlesmistik lakin gerceklesemedi. halbuki ne kadar istemistim cennetin krallarina gitmeyi. telafi amaciyla wonderland‘a gidelim dedik. yedigim chicken chinese fazla geldi. makarna üzerinde; ince doğranmış tavuklar; kırmızı, yeşil biber ve turşuyla sotelenmiş koca bi’ tabak halinde geldi. (niye fotograf makinesi yoktu ki yanimda?) baharatlarin kokusu, yemek gelir gelmez sardi ortaligi. yalniz bi’ kotu yani var ki, cok susatiyor.

milan‘a karşı sempatimim bu kadar doruğa çıkmış olmasının asıl nedeninin, rakiplerinin ingilizler olduğunu söylemeden edemeyeceğim.
evet, büyük hayalkırıklığı…