kendinden menkul

kucağımda bilgisayar, kendimden geçmişim. her an herşey olabilir diye sabit telefon sağımda, cep solumda. yediğim tostun tabağı masada kaldı, annemin az evvel getirdiği kirazları koyacak yer bulamadım. her zamanki gibi etrafım kağıtlarla dolu. kirazlar bahçedenmiş, açık renkliler ama tatları güzel. sabah olmuş, karga sesleri geliyor. bülent ortaçgil, gece yalanlarını söylüyor. ortaçgil soyadı bana calculusu hatırlatıyor. seni seviyorum ctrl+F !

1 saat 35 dakikalık telefon konuşmasını sona erdirdim sonunda. msn’deki şahs-ı muhterem sabaha kadar bana eşlik edecek gibi görünüyor.
ah bu ödev, canımızı çıkardı, beynimizi aldı.
telefon konuşmasının son 15 dakikasını ağzımdan tükürükler saçarak gülmekle geçirdim. hem de bi çeçe sineği yüzünden. (o da neyse? ) sinirlerim bozuldu galiba.
Allah beni islâh etsin, hocalara da vicdan versin!