günlerdir kendime hapis hayatı yaşatmamın anlamsızlığını anladım.
yaz okulu için ders parası yatırmaya çıkmıştım, meğerse dışarda sürüp giden capcanlı bi hayat varmış. bayram arifesi gibi her taraf insan kaynıyor. belki de her zaman insan kaynıyordu çarşı, bilmiyorum, farketmemiştim.

eh, hazır dışarı çıkmışken kendime torpil geçip, bi dondurma alayım dedim.
bi de balon alacaktım ama baloncular küsmüş bana.

yaz geldi, düğünler, merasimler sıraya girdi. mümkün olduğunca kaytarmaya çalışıyorum ama bu haftasonu kaçış yok galiba. cumartesi günü bursa yolu görünüyor. çocukluk arkadaşım evleniyormuş. gitmek istemiyorum ama merak da ediyorum biraz.
pazar günü de izmit’e gitmek var programda. sünnet düğünü mü ne varmış, gitmemek olmazmış, vs.
yine de şükredecek bi’şey var ki, yakınlarda gitmek zorunda olduğum bi kına gecesi yok.

millet eğlenedursun, isterse evlenedursun, yarın yaz okulum açılıyor benim.
bugün kayıt işlemini tamamen halledip, para yatırmam lazım.

hadi ben tatili ağustos sonuna erteledim, bari evdekiler tatile gitse de bana değişiklik olsa dimi?

huzursuzum, huysuzum bu aralar.

ps: devletşah hanım‘a müjde; macera kaldığı yerden devam edecek :) güzel dilekleriniz için teşekkür ederim.