kendinden menkul

annemin takip ettiği yegâne dizi olan aliye’nin, sezon sonuna doğru rastladığım bir bölümünde; kocasının yasaklarını tepki vermeden kabullenen aliye, yatak odasında hapis-inziva türü bir hayata yelken açmıştı. kimseyle görüştürülmeyen, kendi kendine düşüncelere dalan kahramanımız, kaynanasının odaya getirdiği yemeği eliyle itip, “yeteeer” şeklinde semâyı inleterek, kendini sokaklara vuruyordu.

diyeceğim o ki;
kendini her zorluğa göğüs gerecek kudrette görse de insan, suskunluğun, herşeyi olduğu gibi kabullenmenin, kendinden geçmenin de bir sınırı olduğunu anlıyor zamanla.

itinâyla sabredilir.