genç kadın illa bebeği kucağıma vermek istedi, korktum. minicik, buruşuk, kımıl kımıl bi’şeydi. annesinin dediğine göre kusmasından başka bir tehlikesi yokmuş. biraz agucuk yaptıktan sonra, mızmızlanmaya başlayınca, sağ salim annesine teslim ettim. çok tuhaftı, ufaklık ellerimin arasındayken nasıl tutacağımı, ne hissedeceğimi bilemedim. sanırım kadın da bunu anladı ve ‘annelik ve hissettirdikleri’ üzerine bir konferans verdi, evleneceğim zamanı da belirleyip, anne olduğumda onu hatırlamamı istedi. ‘peki ‘ dediğimde ineceğim yerden bi kaç durak önce inmeyi çoktan göze almıştım.

böylece otobüs anılarıma, üç aylık bebeğini emzirmek isteyen bir anneye yardım ve yataklık etmeyi de ekledim bugün.

uzun bir süre daha kendimi ödevlerime ve sınavlarıma adamayı tercih ediyor, “iyi ki cumartesi günü final ve ödev teslimim var” diyorum.