dördüncü seneye başlamak üzereyken, okulun çarşambaları açılıp perşembeleri kapanmasına hâlâ alışamadığımı farkettim.

ortaokul ders kitaplarını saklayacak kadar abartmamak lazım arşivciliği.

yaklaşık on gündür bilmediğim bi kentte, hastanelerle pek haşır neşirim.
anneannem beyin kanaması geçirmiş, bunun üstüne dedem daha da hasta olmuş, bize de çaresiz beklemek düşmüş, bir telefonla yüzlerce kilometre katedildiğini öğrenmişim.
yarın kaydım varmış, ben daha ders, hoca ve seksiyon araştırması yapmamışım.
eğer bilgisayarın başında kangren olmadan kaydımı halledebilirsem yeni bi yolculuk görünüyormuş ufukta.

karışık kafalı yorgunum.

keşke;
-’çağdaş modacı’lar kendi işine baksa da, insanların bu sıcakta giydiklerinden dolayı ne kadar terledikleri tahmininde bulunmasa
-ülkenin bugünlerde birlik ve beraberlik içinde olması gerektiği mesajları verip, insanların kıyafetlerine göre ayırıp aynı vatanın insanlarından “bu iki toplum, onlar ve biz” diye bahsetmese
-birlik ve beraberlik anlayışı “keşke herkes aynı şeyi giyse”den öte olsa da, ben de “e üniforma diktirip 70 milyona dağıtalım o zaman” diye bi çözüm bulmak zorunda kalmasam
.
.
.

evet, habertürk’ü ve konuklarını izlemek sağlam bir bünyeye sahip olmayı gerektiriyor çoğu zaman!

haber falan izleyemez hâle geldim. korkuyorum..

şu günler, okuma-yazma melekelerimin hâlâ tatilde olduğu günler. lâkin sayın e “lütfen” demiş.

-sonbaharın ilk yağmurları altında dolaşmak için gece vakti dışarı çıkmak için yanına birini bulamayınca, kollarını camdan çıkarıp birbirleriyle yarışan yağmur tanelerini teninde hissetmek
-gerektiğinde apranax fort’u yanıbaşında bulmak
-bulaşık yıkarken radyoda çıkan şarkıya, köpüklü eldeki alet-edevatı mikrofon niyetine kullanıp, eşlik etmek
-”git kız yanımdan” dedikçe anneyi gıdıklamak
-derse gidecekken yanındakiyle aynı kulaklığı paylaşıp, sadece ’seyretmek’
-”jonquille korkar şimdi bunlardan” diyip, etrafı kedilerden arındırmaya çalışan arkadaşlara sahip olmak
-eve gelirken aldığı dondurmayı unutup, dolabı açınca şaşırmak
-ve elbette; çikolata..

‘küçük mutluluk’ kategorisine girdiğini sandığım, pek de küçük olduklarını düşünmediklerim..