keşke;
-’çağdaş modacı’lar kendi işine baksa da, insanların bu sıcakta giydiklerinden dolayı ne kadar terledikleri tahmininde bulunmasa
-ülkenin bugünlerde birlik ve beraberlik içinde olması gerektiği mesajları verip, insanların kıyafetlerine göre ayırıp aynı vatanın insanlarından “bu iki toplum, onlar ve biz” diye bahsetmese
-birlik ve beraberlik anlayışı “keşke herkes aynı şeyi giyse”den öte olsa da, ben de “e üniforma diktirip 70 milyona dağıtalım o zaman” diye bi çözüm bulmak zorunda kalmasam
.
.
.

evet, habertürk’ü ve konuklarını izlemek sağlam bir bünyeye sahip olmayı gerektiriyor çoğu zaman!

haber falan izleyemez hâle geldim. korkuyorum..

şu günler, okuma-yazma melekelerimin hâlâ tatilde olduğu günler. lâkin sayın e “lütfen” demiş.

-sonbaharın ilk yağmurları altında dolaşmak için gece vakti dışarı çıkmak için yanına birini bulamayınca, kollarını camdan çıkarıp birbirleriyle yarışan yağmur tanelerini teninde hissetmek
-gerektiğinde apranax fort’u yanıbaşında bulmak
-bulaşık yıkarken radyoda çıkan şarkıya, köpüklü eldeki alet-edevatı mikrofon niyetine kullanıp, eşlik etmek
-”git kız yanımdan” dedikçe anneyi gıdıklamak
-derse gidecekken yanındakiyle aynı kulaklığı paylaşıp, sadece ’seyretmek’
-”jonquille korkar şimdi bunlardan” diyip, etrafı kedilerden arındırmaya çalışan arkadaşlara sahip olmak
-eve gelirken aldığı dondurmayı unutup, dolabı açınca şaşırmak
-ve elbette; çikolata..

‘küçük mutluluk’ kategorisine girdiğini sandığım, pek de küçük olduklarını düşünmediklerim..