bazen sebepsiz yere mutlu oluyorum.
aslında sebepsiz yere olduğu için daha da mutlu oluyorum. ıslanan paçalarıma, bilgisayarımın düzeniyle oynanmasına, hatta ağzına kadar dolu olan shuttle’da bir dakika sonra inecek kızın en arkaya oturmuş olmasına bile gülümseyebiliyorum.

adsl ile devamlı sorun yaşamaktansa, kablonetle yeni bi
başlangıç yapma fikri niye “deli misin” gibi tepkilere
sebebiyet veriyor anlamıyorum.
bilgisayarı her açtığımda “acaba bu sefer bağlanacak mı,
bağlanacaksa kaç saat uğraşmam gerekecek?” gibi heyecanları
kalbim kaldırmıyor artık. bilgisayarcılar ve adsl görevlileri
ile saç-baş olma durumundan hiç bahsetmeyeyim.

- abla ya, bu seninkinden daha iyiymiş sanki. hem daha hafif, hem dell, hem siyah değil.. di mi?
- hııı, öyleymiş. şimdi git, gözüm görmesin.

yok yok, düpedüz nankörlük!

elinizdeki ural-altay dil ailesi tablosuna bakıp, “haha, japonca yerine laponca yazmışlar” diyip düzletmeye kalkmayın.
aksi taktirde bi şey olmaz, sadece hep beraber tekrar düzeltiriz.

evet, öğrenecek çok şey var.

yıllar kucağında avunup, farkına varmadan büyümüşüz..

istanbul’un trafiğini ve düzensiliğini tek geçiyorum.
merter’deki tramvay çalışmaları yüzünden e5′in yarın da
kapalı kalacağı söylentileri yayılmış durumda. ibb ise sitesinde
yarın sabah 5′ten itibaren yolların açılacağını bildirmiş.
bana pek inandırıcı gelmedi ya, neyse.

hazır okumalarımı da yapmamışken en iyisi yarın da okula gitmemek galiba.