birgün mutlaka

kendi çapımda şarkı türkü dinliyordum ki, tv’den gelen sesle irkildim. meğerse bu akşamki türkiye-almanya maçı öncesi istiklal marşı okunuyormuş. hemen, ani bi hareketle kulaklığı çıkarıp, istiklal marşını dinlemeye başladım. (neyse ki kendime gelmem uzun sürmedi, allah’ım aklıma mukayyet ol.)

işte böyle saygıda kusur etmeyen, diğer bi deyişle, kendinden geçmiş bi insanım.

kendimi net’in serin sularına bırakıp, ordan oraya dolaşırken yakari çıktı karşıma, hani şu ufak kızılderili. ve yüzümde aptal bi gülümsemeye yol açtı.