“bir gün gelecek, finale girebilmek için danışmanına yana yakıla mail atman gerekecek.” deseydiniz,
“hadi ordan.” derdim.

ödevi bitirmem gerekiyordu benim. kısa zamanda epey bi yol katedince bir nete gireyim bari dedim. (bu deyişler çok tehlikelidir aslında. aman şurası da, burası da derken bi bakarsın, salıp gitmişsindir. ‘keşke o gazla devam etseydim’ pişmanlıkları duyulur sabah ezanı okunurken.)
neyse, nete gireyim demiştim. (msn’i netten saymıyoruz. o ki, saat başı ’senin kaç sayfa oldu, ay burası da böyle mi olacaktı’ şeklindeki yardımlaşmalar için her daim el altında bulunmalıdır. hem zaten telefon kullanmayan çağ dışı bi insanım.)

mim’in bloguna bi bakayım dedim. hiç okumamışım gibi ilk sayfayı baştan sona kadar okudum yine keyifle. (diyorum, algılayışı ve tarzı hoş bu kızın.) derken bir de baktım elim arşiv linklerine gitmiş ve okumaya başlamışım. hay aksi, bi de eski yazıkları hep uzuun uzuun olmasın mı? allah’tan aynı pozisyonda oturmaktan bacaklarım uyuştu da kendime geldim.

böyle işte. kısaca hâlâ ödevimin ciddi bi kısmı beni bekliyor. bi şiir ödevini bu kadar mekanik bi şekilde yapan biri daha var mıdır bilmiyorum, hayatımız kopi-peyst.

koca koca adamların poetikaları hakkında bi şeyler yazıp, şiirlerini analiz ederken çok bi şey zannediyorum kendimi, o dediklerimin hepsini kendi kafamdan yazıyormuşum gibi. halbuki baksan, ödevin her tarafından dipnot fışkırıyor.

neden bilmiyorum, space tuşumun sağ tarafı pek basmaz oldu. iki kelime yazsam dönüp kontrol etmem gerekiyor. tuşu çıkarıp bakayım dedim, tam kırmak üzereyken bıraktım.
bazen üşeniyorum tüm kelimelerin arasına boşluk koymaya, öylece bırakıyorum. ama virgül ve noktadan sonra boşluk kalmamasına dayanamıyorum.

oysa ki saatler önce yatmış olmam gerekirdi. lakin vicdanım elvermedi, “şunlara bi çalışayım da, yarın hocaya soru sorup gözüne girerim bi ihtimal, hem bu sefer yarım sayfalık essaye ‘eksik cevap’ diye 0 puan vermez belki” diye umut ettim.
gel gör ki oku oku nereye kadar..
bazen, birinin ‘hadi uyan’ demesiyle, tüm bunların rüya olduğu gerçeğiyle karşılaşacağımı hayâl ediyorum. ama gözümü açtığımda hâlâ defter kitap elimde oluyor..

okula gitmekten, yoklama, not, sınav muhabbeti yapmaktan çok sıkılmış gördüm kendimi..

ayrıca, yarın nasıl okula gideceğim hususunda beni endişelere gark eden sevgili rektöre el sallıyorum. gerçi helikopterden burası ne kadar görünür bilemiyorum.

yanaklarım sıkılacak kıvama gelmiş durumda.
kitabı, defteri, bilgisayarı toplayıp mutfakta yaşamaya başlamış olmamın bununla ne kadar ilgisi var bilemedim.

insanın kardeşiyle aynı okulda okumasından daha kötüsü, onun unuttuğu şeyleri arkasından taşımak zorunda kalmasıymış.