oysa ki saatler önce yatmış olmam gerekirdi. lakin vicdanım elvermedi, “şunlara bi çalışayım da, yarın hocaya soru sorup gözüne girerim bi ihtimal, hem bu sefer yarım sayfalık essaye ‘eksik cevap’ diye 0 puan vermez belki” diye umut ettim.
gel gör ki oku oku nereye kadar..
bazen, birinin ‘hadi uyan’ demesiyle, tüm bunların rüya olduğu gerçeğiyle karşılaşacağımı hayâl ediyorum. ama gözümü açtığımda hâlâ defter kitap elimde oluyor..

okula gitmekten, yoklama, not, sınav muhabbeti yapmaktan çok sıkılmış gördüm kendimi..

ayrıca, yarın nasıl okula gideceğim hususunda beni endişelere gark eden sevgili rektöre el sallıyorum. gerçi helikopterden burası ne kadar görünür bilemiyorum.