birgün mutlaka

iki gün evden çıkmayınca, üçüncü gün ‘e şu karın icabına bakalım artık’ dedik. yalnız yanımızdaki on yaşlarındaki iki veledin hızına ayak uyduramayınca pek iyi hissetmedim kendimi :) ve tabii ısrarlarımıza rağmen babamın bizimle çıkmak istemeyinişine hak verdim :)

bu da bizim at kafalı kardan adamımız.
başındaki buzdan tacıyla, fındıktan gözleriyle filan gayet postmodern bi çalışma oldu. diğer bi deyişle ancak bu kadarını becebildik efenim, çok soğuktu çok.
fotoğrafın berbat oluşunu da parmaklarımı kımıldatamayacak hale gelmesine verebiliriz.

tüm bunlar olurken bi yandan da notlar açıklanmaya başlamış. “nedir bu aceleniz, bırakın da azıcık tatil yapalım” diyorum. hem, neredeyse, 40 günü bulan mis gibi yarıyıl tatilinin 20lere düşmesinin acısını atlatabilmiş değilim henüz..