birgün mutlaka

farkettim de, ben sevmiyorum izmit’i.

gidişlerim çoğu kez sabahın kör karanlığına, dönüşlerim gecenin bi yarısına denk geldiği için mi bilmiyorum.
şehre girerken devasa fabrikamsı oluşumların karşılaması, yollarından her daim yük kamyonlarının, tırların eksik olmaması ve dahi birbirleriyle yarışması, kışın gittiğimizde illa doluya-sise tutulup, bi yolda kalma tehlikesi atlatmamızın da etkisi olabilir tabii.
sevmiyorum, sevemiyorum işte.