birgün mutlaka

yarınki sunumum için, asla söylemeyeceğim, afili bi giriş cümlesi yazdım. hani bi yanlışlık filan olup da güzel bi cümle kurunca bi kenara not alıp unutulmaya bıraktığım için muhtemelen “anlatacağım makalede tanzimat dönemindeki çeviri faaliyetleri…” şeklinde klasik bi cümleye başvuracağım. canım sağolsun, yaptığı güzel bi’şeyden bahsetmekten utanan biriyim.

bu arada, ne zamandır isteyip de kaydını bi türlü bulamadığım they might be giant’ın istanbul not constantinople’un bi coverına rastladım geçen gün. değişik olmuş, fena sayılmaz ama hâlâ orijinalini istiyorum ben, kesmedi.

hazır müzikten söz etmişken pinhani‘nin yarın piyasaya sürülecek albümünü de haber vereyim. web sitelerinden indirilebilen üç şarkıdan en çok ‘hele bi gel’i beğendim. albüm bi çıksın, çok beğeneceğim bi kaç şarkı daha olacak; ‘yıldızlar’, ‘beni al’ gibi.

bu şarkıların hoşuma gittiğinden emin olduğum kadar emin olduğum başka bi şey varsa, o da yorgun olduğumdur. hem bedenen, hem ruhen mütemadiyen nasıl yorgun olur bi insan, yaşıyorum. anlatmak istediklerimi dillendiremiyorum, söylenenleri anlayamıyorum. müthiş bi unutkanlık, dalgınlık da cabası.

şu halim bi geçsin, vaktiyle otobüslerden dolayı hakkında pek iç açıcı şeyler yazmadığım büyükşehirbelediyesine teşekkür edip, barbaros bulvarındaki mor ve beyaz lâlelerden bi buket de eve istemeyi, kararsız kâzım’ın önde gideni olarak kabalcı’daki tüm defterleri yokladıktan sonra almaya karar verdiğim kıpkırmızı defterimi ve planlarımızı (defterle) anlatmayı, üç hafta önce gittiğim ‘iş görüşmesi ve hissettirdikleri’ konulu bi kompozisyon yazmayı düşünüyorum.

ayrıca, 70 yaş ve üstü, beyaz saçlı, kasketli, italyanca, fransızca konuşabilen, puro içen tüm beyefendiler; tevellütümün 40′lar, 50′ler olmadığına pişman oluyorum ister istemez. ->

sahne kapanırken; life of a camel by feller quentin.