Tuesday, April 18th, 2006
sınav öncesi 4-5 saatine girdiğim bi dersten sınıfın gayet iyi notlarından birine mazhar olduğumu öğrenip, odasına yalnız başıma girmeye korktuğum hocadan “bak bu sorudan tam puan alan pek yoktu, iyi yapmışsın” gibi laflar işitince gaza geldim ve biraz da utanmanın etskisiyle verdiği ödevi yapmaya koyuldum. bugün berbat bi sınavdan çıkmış olmam geçen hafta verilen ödevi yapmaktan alıkoymadı yani, öyle böyle değil sevincim.
bi ara masanın başından kalkmıştım, geldiğimde süpersonik anneminin kulaklarına kocaman kulaklıklarımı geçirip bi yandan kitaplarıma bakınırken buldum. işte evladını anlamaya çalışan veli örneği ;)
şaka bi yana vardır annemin böyle ilginçlikleri, durur durur beklenmedik bi anda acayip bi espiri yapar, sokağın ortasında kahkaha atmamak için zor tutarsınız kendinizi. yani ben tutarım.
olmayan konu bütünlüğünü toparlayacak olursam; o berbat geçen sınavın bir de ödevi, o ödevin de sunumu var. bundan daha da kötüsü tüm bunları melis adında bi kızla yapacak olmam.
aslında adını düşümediğimde tatlı bi kız olduğunu bile söyleyebilirim, gel gör ki şimdiye kadar hayatımda tanıdığım melis ismindeki tek canlı bir kedi olduğundan kıza pek yaklaşamıyorum. telefona bile tiyatro.melis diye kaydedebildim.
perşembe günü buluşucaz; “benim sana gamze diyesim geliyor hep, sana gamze diyebilir miyim?” demeyi düşünüyorum. iki isimli olmanın gözünü seveyim.
dario moreno’nun da dediği gibi; ah şu istanbul’un kızları…
gözüme uyku kaçtı arkadaşım, ben bi koşu yatayım.