Saturday, April 22nd, 2006
çaycı mevlüt abinin “sen şekersiz içiyordun di mi yeğenim” deyip çay kaşığını ve bardağın yanındaki şekerleri geri almasını her şeyin yoluna girmeye başladığının bi işareti sandım, biraz daha çalışıp erken çıktım şirketten.
gülhane’deki çocuk şenliğini merak ettim safiyâne. meğer yanında 15 yaşından küçük çocuğu olmayanları almıyorlarmış, fırlattığım “ama ben zaten çocuğum” bakışını göremedi bakan gözler.
ben de sultanahmet’e doğrulttum yolumu, kendime haşlanmış mısır ısmarlayıp lâlelerle fotoğraf çektirenleri izledim. her kinestetik gibi parmaklarımı onların yapraklarında gezdirmek, dokunmak istedim ancak son günlerde ayıla bayıla dinlenen, tahammüllerimi zorlayan ’sarı lâleler’in lâlelere olan muhabbetimi zedelemediğini hissetmem kâfi geldi.
çemberlitaş’ta gelen tramvayın tipini beğenmeyip, diğerini beklemesem belki de vaktiyle ne “büyüyünce vatman olmak istiyorum” dediğimi hatırlayacak, ne de diğer tramvayda ebadı yaklaşık iki katım olan teyze beni ezdiğinde dönüp kendisine bakınca “terbiyesiz, cahil” gibi bi’şeyler gevelediğinde tebessüm edip yaban ördeğini okumaya devam edecektim.
görüyorsun ya henrik, hayat onu yaşadıkça güzelleşiyor; biz hâlâ uğraşalım peer gynt senin hedda gabler benim deyu.