birgün mutlaka

bir haftadır halidenusretzorlutuna’nın bir romanını osmanlıca’dan latin alfabesine çeviriyorum. oldukça eğlenceli bir iş olduğu söylenebilir aslında. yalnız romanın gayet klasik bir konuya sahip oluşu ‘tamam işte, bundan sonra şöyle olacak, kadın adama şunu diyecek, adam pişman olacak’ dememe sebep oluyor. olayları önceden tahmin uğraşı içine girdiğimden önümdeki metini çevireceğime, kendi çapımda ‘hm, adamın şu davranışı kurgudaki şu zayıflığa yol açıyor’ gibi ahkamlar kesiyorum. hikayenin gidişatına müdahele etme isteğim kabarıyor.
zaten bi müddet sonra elimdeki metni ‘ben demiştim bunu’ demek için okuyor buluyorum kendimi.
serde biraz üşengeçlik olduğundan hâlâ bitiremedim okumayı ama kendi sonum’un halidenusret’inkiyle ne kadar örtüşeceğini merak ediyorum açıkçası.

geçen aylarda bir de ingilizceden türkçeye çevrilen bir kitabın kontrollerini yapmıştım. bu latinize etme işlemiyle de anlamış oldum ki önümdeki metin üzerinde oynama şansım olduğu zaman -her ne kadar iyi bir metin olsa da- illa bir kulp bulup düzelticek bir şeyler buluyorum. nedir bu memnuniyetsizliğin sebebi anlamış değilim.

bir de üzerinde oynama şansım olmadığı halde okurken gidişata müdahele etmek istenenler var ki bir saussure’den bir derrida’dan bahsedesi geliyor insanın.