birgün mutlaka

ev sahibi ‘geç saatlerde gülme sesiniz geliyor çok fazla, kısın biraz sesinizi’ temalı bi konuşma yapmış. yazık.. yazık, çünkü son bi haftadır ‘farsçadan kalıcam ben, böüeğ’ feryatlarımı gülme sesi zannetmiş hanım teyze. yazık..

bugün hiçbir hafta olmadığı kadar derse çalışarak gittim. amacımız finale girmeden dersi geçmek. ama tabi bunun yanısıra yine her hafta olduğu gibi ‘allahım nolur adam gelmesin derse, şirketlerinden biri ISO9001′i kazansın ödül töreni yapsınlar ve derse gelmesin’ diye okuyup üfleyerek indim yokuştan.

ben inedurayım, biri gelip kulağıma sonradan betül olduğunu anladığım bi şey dedi. evvet, şimdi de biri yolda yalpalayarak yürüdüğüm için iyice sokulup kibarca küfredecek. kahverengi kapşonumun içindeki kafamı kaldırıp karışımda kırmızı kapşonlu zeynebi ve o kocaman kahkahasını buldum. canım zep, mithat alam’ın oraya inene kadar bana farsça hocasıyla not pazarlığı etmenin püf noktalarını anlattı. başka şey anlattıysa da aklımda kalmadı, hehe.
tabi ben oturduğum yerde, sözlü olanların yüzlerindeki kızarmayı, ellerindeki terlemeyi tahlil edip, ‘bu adamın karşısında bu hallere gireceğime paşa paşa finale girerim, hıh’ diye tribimi atarak sınıftan çıktım. arkadaşım kime bu havan, derdin nedir? kafamda kopşonum, onun üstünde de yağmur vardı. lila pausumu yiyip evdeki iç pilavı mideye indirmeyi düşlerken akbilciden koşa koşa gelen zep’le pastanenin yanına gelene kadar çene çaldık, lak lak yaptık, ben ona finallerden sonraki projemden, o da bana daha gerçekçi olmam gerektiğinden bahsetti. ne dersen artık. sonra murat geldi, daha sonra gitti ve ben üşüdüm, çok üşüdüm. ben evime gidip pilavla olan işimi hallettim, zeynep de evine gidip ne yaptı bilmiyorum.

az sonra da ilkay ve japonları bize gelip dolma doldurup sarma saracaklar. umarım becerebilirler de karnımız doyar.