hepatit ze kardeşim beni mimlemiş. vaktiyle buna benzer bi şeyler yazdığımı anımsasam da karaladım yine birkaç şey:

- ben ahmet özhan’ı hiç sevmem. birilerinden nefret ediyor olsam onlar arasında olurdu heralde. ama bunun somut bi sebebi yok. neden sevmiyorsan derseniz, canım sevmek istemiyor derim. bunun dışında, hakkında hiçbir şey bilmediğim halde kofti bi eleman olduğunu düşünüyordum yakın zamana kadar. öyle değilmiş oysaki, ettiği birkaç kelamı duyunca biraz utandım.

-zeki müren’in annemi alıp kaçıracağını düşünürdüm küçükken. bunu bana düşündüren hangi şarkısıydı hatırlamıyorum. klibinde bi sandal vardı sanırım. o zamanlar video klip yoksa eğer, sandalı kafamdan uydurup annemi o sandala bindirip el sallatan ben olabilirim. evet çok iyi hatırlamıyorum bu kısmı ama çok üzüldüğümü biliyorum, kalbim acırdı annemin bizi terkettiği gözümün önüne gelince.

-su’yu çok severim ama gün içinde su içmek aklımın ucundan bile geçmez baharatlı bi şeyler yemediysem. suya dokunmayı severim ben. banyoda saatlerce kalabilirim mesela. yeter ki suya dokunayım. aynı nedenlerde saatlerce musluğun altında elimi de yıkayabilirim filan.

-gece yatakta dönüp dolaştıp uyuyamazsam ya gider soğuk suyla yüzümü yıkarım, ya da camı açıp soğuğun çarpmasını beklerim.

-kinestetiğim ben. bunu orta ikideki ingilizce kitabımız generation’daki bi testten öğrenmiştim ilk kez. sonra tecrübe etmeye çokça vaktim oldu. başka türlü anlamıyorum gerçekten.

-penisilin’i çok severim, hani şu grip olduğumuzda vurdukları iğne var ya, onu işte. küçükken çok vurulurdum. ama sadece onun geçireceğini bildiğim için severdim yakmasına rağmen. geçen hafta da haplar fayda etmeyip de doktorun iğne yazdığını görünce gözlerim parladı, sevinçten.

hastalığı da sağlığı da veren allah’a hamdoslun.