bilgisayarımı kırdım, yastayım.

fırk.

bomba blog şeklinde geliyor

ona sana bana kuvvet veriyor

kardeşim kardeşlik formatına uygun biri değil. aynı okulda aynı bölümde okuyoruz. benim arkadaşlarım onun da arkadaşları olmaya başlıyor. bununla da kalmayıp seçmeli olarak aynı dersleri alıyoruz. bu hiç adil değil, nerede kaldı büyüklük taslamak?

bugün onun doğum günü, artık 21′ine giren kocaman bi kız var. iyi ki de var.

* * *

finallerim ayın 10′unda bitti, ocak’ın 10′unda. o günden bugüne hasta olduğum bi hafta dışında yatıp yuvarlanmakmak için vaktim olmadı. sadece, habire yoruldum. tatil yapmak, rahatlamak için okulun açılmasını bekliyorum. bir, iki, beş, altı…

işten gelip biraz dinlenip yemeğimi yedikten sonra yayla’ya kadar yürümek için evden çıkarken babam kalktı bilgisayarının başından, ‘ben de bunaldım beraber gidelim hadi’ dedi. ateşin hazreti ibrahim’i yakmayışını, aziz zapsu’nun postmodernliğini, posof’ta yaptığı askerliğini yine benzer yürüyüşlerde öğrenmiştim seneler evvel.

ama her şey değişmiş. artık babam elini omzuma atarak durmaksızın anlatmak yerine benim fikrimi de soruyordu, o iş bankası’yla çalışmayı tercih ederken ben garanti’yi savunuyordum. ben işyerinde geçirdiğim berbat günü, gelecek  için değiştirdiğim kararlarından bahsederken o bana kendi deneyimlerini anlatıp tavsiyeler veriyordu.

yürüdük, bi buçuk saat yürüdük. yürürken çerez yedik, ben şikayet edip mızmızlandım, sakızımı kocaman balon yaptım, babam bana  pamuk şeker aldı. baloncu görsek balon da alırdı, biliyorum.
hâlâ beceriksiz, hâlâ yardıma ihtiyacı olan küçük bi çocuk olduğumu hissettim uzun zaman sonra.
allah ondan razı olsun.