bugünlerde resmi ya da özel, bütün kişi ve kurumların genelkurmay’ın geceyarısı muhtırasına karşı aldıkları (ya da almadıkları) tavır, turnusol kağıdı gibi ayrıştırıcı etkiye sahip. kim demokrasiden, kim cumhuriyetten yana, kim cuntadan, muhtıradan, askeri darbelerden yana, su yüzüne çıkıyor.

cumhurbaşkanı seçimlerine katılmayarak demokratik sürecin işlemesine engel olan siyasi partiler muhtıraya tepki göstermediler. oysa demokrasinin çatısı olan meclisi savunmak ilk önce onlara düşerdi. özal’ın mirasına sahip çıkma iddiasındaki ANAP, menderes’in çizgisinde olduğunu savunan DYP, CHP ile birlikte hareket ettiler ve işbirliğini sürdürme kararı aldılar. CHP, genel başkan yardımcısı onur öymen’in ifade ettiği üzere, muhtıranın “her kelimesine katılıyor”.

üniversiteler beklendiği üzere sessiz. odtü rektörü muhtıraya destek çıkıyor.

meclis başkanı bile herhalde olağandışı şeylerden çekindiğinden olsa gerek, geceyarısı uyarısını “olağan” olarak niteledi.

bugün istanbul’da çağdaş yaşamı destekleme derneği öncülüğüne yapılan ikinci “cumhuriyet mitingi”nde asker lehine sloganlar atılıyor.

bütün bu karanlık tablo içinde belki sadece hükümetin dünkü basın açıklaması ümit vericiydi. kararlı, yürekli, dik bir duruş… belki de siyasi tarihimizde ilk defa askerlerin müdahalesine hükümetten böyle bir cevap geliyor. View the rest of this entry…

insan insanın kurdudur, herkes birbirini yer durur.
/homo homini lupus, omnis sulumomnis abutis/

jonquille hobbes.

eğer kpds’ye de bir ilköğretim okulunda ve salonun o2 numaralı sırasında oturarak girersem kara baht-kem talih-kâzım şeytan üçgeninin varlığına iman edeceğim.

son uc aydir okumaktan, yazmaktan, duzeltmekten, yetistirememekten nefes alamiyorum ve artik stat kullanmiyorum.

masallara sardığımdan bahsetmemiştim değil mi canım.

yer demir gök bakır‘ı elimden sıkıntıyla bırakıp “ne yazacağım ben şimdi bunun hakkında” diye sancılanırken la fontain’den tefe’ül çekiyor, ‘bir moğol’un rüyası’ndan uyanıp ‘şarlatan’larla yârenlik ediyorum. ama en çok çizimlerine bayılıyorum, hastayısım yeminlen.

nef’i'yi okuyup hayâl dünyasının kapılarını zorlayıp tosladığımdaysa, hiç bilmiyormuşcasına, “başına daha neler gelecek salak pinokyo, nihaha” diyip nanik yapıyorum, canıma değiyor.

sonra kalkıp karşıdaki rafa, eni daha dar, boyu daha kısa olana uzanıyorum. kapak kenarları ve sırtı kemirilmiş, rengi turuncuya dönmüş gibi olsa da kırmızı cildi, ilk ve son sayfalarıyla serotonin salgılıyor peter pan and wendy. serde gençlik var tabii; 1929, kalın kağıt, daktilo baskı..

beraberliğimzin üçüncü haftasının ayrılık anlamına gelmesi içimi acıtıyor canım, istiyorum ki yaşadıkça mâlikleri olayım.

baht uyansa hâba varsa dîde-i bîdârımız
düsde bârî gayriden tenhâ düsürsek yârımız’
nef’î