kendinden menkul

masallara sardığımdan bahsetmemiştim değil mi canım.

yer demir gök bakır‘ı elimden sıkıntıyla bırakıp “ne yazacağım ben şimdi bunun hakkında” diye sancılanırken la fontain’den tefe’ül çekiyor, ‘bir moğol’un rüyası’ndan uyanıp ‘şarlatan’larla yârenlik ediyorum. ama en çok çizimlerine bayılıyorum, hastayısım yeminlen.

nef’i'yi okuyup hayâl dünyasının kapılarını zorlayıp tosladığımdaysa, hiç bilmiyormuşcasına, “başına daha neler gelecek salak pinokyo, nihaha” diyip nanik yapıyorum, canıma değiyor.

sonra kalkıp karşıdaki rafa, eni daha dar, boyu daha kısa olana uzanıyorum. kapak kenarları ve sırtı kemirilmiş, rengi turuncuya dönmüş gibi olsa da kırmızı cildi, ilk ve son sayfalarıyla serotonin salgılıyor peter pan and wendy. serde gençlik var tabii; 1929, kalın kağıt, daktilo baskı..

beraberliğimzin üçüncü haftasının ayrılık anlamına gelmesi içimi acıtıyor canım, istiyorum ki yaşadıkça mâlikleri olayım.