kendinden menkul

ilk kez bir elif şafak romanı okudum; baba ve piç. doğrusu hayal kırıklığına uğradığımı söylemeliyim, özellikle üslup/dil hususunda. ‘hani o yerlere göklere sığdırılamayan dil bu muydu’ dedim ister istemez. çeviri de olsa, üslubun hissedildiğini söylemek mümkündü, hatta bazı yerde zorlandığını görmek, bu yüzden çeviri bahanesini kabul etmeye temayülüm yok pek.

bunu bir kenara koyarsam, kitabın üçte birlik ilk bölümünün de, içerik olarak, benim için ayrı bir fiyasko olduğunu söylemeliyim. bilmiyorum, belki de istemsiz olarak fazla beklenti içine girmiştim, ama romanın 130′uncu sayfalara kadar biraz edebi, biraz da felsefi ‘ergenlik romanı’ tadı aldım. benim giriş olarak adlandırdığım bu bölümü, karakterlerin tanıtılması için kullanıldığını ve müsamaha göstermem gerektiğini düşünürsem, karakterlerin bile çok iyi çizilmediği için ellerimi sahnede nereye koyacağını bilemeyen şarkıcılar gibi hissediyorum kendimi. keşke, kişilere bir şeyler yaptırmak yerine onları özgür bıraksaymış yazar. kahramanlar dışında da, metne müdahale etmeden duramaması, romanın başında her şeyden uzun uzun bahsedilip, sonlara doğru, kendisine verilen sayfa sayısını verimli kullanmadığı için sonları bir eli çabuklukla yazılmış hissiyle birleşince, ister istemez bir tanzimat dönemi rüzgarı estiriyor. (more…)