kendinden menkul

zeki müren, mantı yiyip ders çalışırken dinlenecek biri değildir.

mantı, ders çalışırken yenecek bir yemek değildir.

psikanalitik eleştiri, mantı yiyip ‘halimi anlayacak, derdime katlanacak.. dırım.. dırım..’ dinlerken çalışılacak bir konu hiç değildir.

mantı için kurulu bir sofra beklemediğim, “bir sevgi istiyorum” için “ah o eski şarkılar” nostaljisi yapmadığım, psikanalitik eleştiri için masamı derleyip toparlamadığım gibi; bazen ileri gidip, beş senedir girdiğim okula nasıl girmem gerektiğini kapıdaki güvenlik (ho ho) görevlisine anlatıp, “lütfen, bırakın da geçelim. zaten bebek’e ineceğiz. pikniğe gidiyoruz billahi.” diye boşuna çırpınıyorum.

nerede nasıl davranmak gerektiğini bilmemek, yazılı olmayan kurallara uymamak da benim ayıbım olsun.