1A‘yı o günden sonra ilk kez gördüm. ya da onu görebileceğim bir yerlerde bulundum diyeyim. filizz‘le istanbul’un sıcağında, mesai bitimi saatinde 1A’ya binişimiz gözümün önünden geçti. gözümü kapadım. geçti. sonra açtım.

bir gün 1A’ya binmeniz gerekirse, “nasıl insanlar, nasıl otobüs! insanlar buldukları her delikten girdiklerine göre bedava galiba, ho ho.” diye dalga geçmemeniz için kısaca bilgilendireyim; 1A, üsküdar‘dan kalkıp bilmem nereye giden -kısıklı‘nın yakınlarından geçtiğini biliyorum, o kadar- ücretsiz bir otobüs. akbil basında şöfor “ne basıyon” diye tersleyebiliyor. tahmin ediyorum ki işi olanların yanısıra, bi tur atmak/gezme istediğini köreltmek için binen çok sayıda da insan var 1A’ya. 85M’den sık kalkmasına rağmen daha kalabalık. belki de güzergâhı üzerindeki evlerin/iş yerlerinin katları 25′i buluyor, kim bilir.

bunları bilip de söylemeyen anadolu yakası çocuğu arkadaşlarıma ‘bi daha yapıcak mısın’ bakışı atıp sağ elimin işaret parmağını sallarken, hayko cepkin‘in ikinci albümünü, tanışma bitti, de tavsiye ettiğimi geç de olsa söylemek isterim.