birgün mutlaka

annem son bir haftadır beni bir yerlere yollama çabasında ‘değişiklik olsun’ diye. değişiklikten kasıt yaz okuluna giden biri için tatil olamayacağına göre, çabası ve tavsiyesi daha çok “istersen bugün şu arkadaşında kal” şeklinde oluyor. sanırım okuldan eve geldiğimde sıcaktan ve trafikten baygın halde olduğum için kötü olduğumu düşünüyor. yok halbuki öyle bir şey. ders sonraları ortağım filizz’le kb önünde sohbet edip hocamızı bekleme seanslarımız tüm yaza değer. kendimize ayrı bir dünya kurduk. filizz, benden birkaç gün haber alamayıp, hocamızın hanımı hakkındaki dedikoduları bana yetiştiremediği zaman annemin telefonunu arayıp beni isteyecek kadar durumu abartmış durumda. haftasonu olunca mantıklı düşünüp “olacak şey değil, deli miyiz” desem de derse girince her şey birden değişiyor, bakışlarımız sabitlenip, dudaklarımız yayıldıkça yayılıyor. hocamızın hanımı rüyama girip ayar verdiğinden beri, ben kendi hesabıma, deneyimlerime dayanarak bunu atlatabileceğimi düşünüyor, ortağım için daha çok endişeleniyorum. daha açık söylemek gerekirse, biz hocamıza bir ergen hayranlığı ve bir yetişkin tutkusuyla aşık olduk, hayrolsun.

güzel şeylerden bahsedince başlığı unuttum, kısaca yarışmadan bahsedip bülent ersoy’a mutluluklar dileyeyim.

dün akşam güzel ve dâhi diye bir şey izledim. yarışmanın amacını ve formatını biliyor değilim ama anladığım kadarıyla güzellere genel kültür soruları, dâhi!lere de magazinle ilgili sorular soruyorlar.

s:kenan evren kimdir?

c:yaşıyor.

s:ne iş yapar 

c:marmariste yaşıyor. cumhurbaşkanlığı yapmış. 

c:askerdir. daha önce astsubay demiştim ama değilmiş. asker doğup asker ölmüştür.

s:adolf hitler kimdir?

c:bir yerin bir şeyidir.

s:ne yapmıştır?

c:birilerini mi öldürmüşti? ay, yunanlıları galiba.

s:demek şener’in basketçi eşinin adı nedir?

s:bakkal şarkısı polemiğini ortaya çıkaran kadın şarkıcının adı nedir?

s:bilmem kimin boşandığı mankenin adı nedir?

belki de olan biten her şeyi anlamam gerekmiyor diye düşünüyorum.

bugün on iki sene sonra ilk defa ilkokuluma gittim. bahçe kapısından girdim, çok değişmişti. bir tuhaf oldum. karışık duygularla yöneldiğim giriş kapısındaki güvenlik görevlilerini/polisi? görünce kalakaldım olduğum yerde. “ya beni içeri almazlarsa” dedim. öyle ya, kamusal alana her isteyen elini kolunu sallaya sallaya giremiyordu. önce geçen seçimi hatırladım, sonra da kapıdan çıkanları farkettim. rahatlamadım, bilakis sinirlerim bozuldu. çok bozuldu. gözlerim doldu. iş ararken, oy verirken, konferans dinlemeye giderken diken üstünde olmama sebep olanları düşündüm. geri dönmek istedim. oy vermek istediğim kimse yoktu.