birgün mutlaka

okula gittiğim sürece mütemadiyen sızlandığım şeylerden biri ödevlerdir. eğer öğrenciliğe devam edersem kuşkusuz ki onlardan dert yanmaya devam edeceğimdir. ama mühim değil. şu nefis geçen temmuz ayında bu bile canımı sıkmıyor. [tak tak tak: tahtalara vurma efekti.]
kahvaltıyı, uzun zamandır methini duyup da gitmek fırsatı bulamadığım, kaymakçı pando‘da yaptım. güzeldi. dükkan sahibi amcanın anlatılan gibi çok da huysuz/suratsız biri olmadığını gördüm. beraber fotoğraf çektirirken “karım, kızlarla fotoğraf çektirme diyor, kıskanıyor” dedi, sırtımızı sıvazladı, başka bir şey ister misiniz diye sordu. gülüştük. bu da güzeldi. daha sonra kıraathanenin buluşmasına katılmak için saray muhallebicisine gittik. süleymaniye, zeyrek, fener derken halsiz düştük. benim ikinci katılışımdı, yine çok keyifliydi. bu daha da güzeldi. derken bir sokakta 28 günlük bir kuzu gördük, kucağıma aldım, sevdim, çok tatlıydı. sevgili nimbus da fotoğrafladı. bu ise en güzeliydi. şimdi çok yorgunum ve ödevim var. dediğim gibi, mühim değil.

[son zamanlarda keşfettiğim bir grup olan radio tarifa‘dan sin palabras. çok beğendim]