birgün mutlaka

dear diana,

how a great ‘flake cake’ is it? :) thank you friend!

dear kathy,

thanks for your lovely wishes. its a pleasure to see your greetings, again and again:). god bless you.

yaz okulunda hisarüstünde kalmadığım için, geçen haftadan beri ara sıra eve gidip fransa‘dan beklediğim kart gelmiş mi diye kontrol ediyorum. bugün de öyle yaptım. ümitsizlikle apartmandan çıkacakken, kapının arkasına atılmış bir zarf geçti elime. üzerinde isim yazmıyordu. şaşırmadım. kartı yollayan arkadaşımın soyadını bilmediğini biliyordum. zarfı alıp derse gittim. hocamızın sınıfa girmesini beklerken zarfı açtım. fakir fransızcamla anladığım tek şey, chers amics idi. işte ancak o zaman zarfın arka tarafında gönderen ismi yerinde rocco antoine yazmasının bir latife olmadığını anladım. yine de emin olamayak bu fransızca kartı kaan‘a okutmak için kb‘den manzaraya indik ortağım filizz‘le. kaan kartı okuyup açıkladıkça güldük, biz gülerken kaan kartta yazılanlara uygun bir senaryo üretmeye çalıştı, filizz ise bunu ilahi bir mesaj olarak algılayıp rocco‘ya bir mektup yazmamı önerdi -sahiden çok ciddi. bense yarın aldığım yere usulca bırakmayı planlıyorum kartı. utanıyorum bir de.

1A‘yı o günden sonra ilk kez gördüm. ya da onu görebileceğim bir yerlerde bulundum diyeyim. filizz‘le istanbul’un sıcağında, mesai bitimi saatinde 1A’ya binişimiz gözümün önünden geçti. gözümü kapadım. geçti. sonra açtım.

bir gün 1A’ya binmeniz gerekirse, “nasıl insanlar, nasıl otobüs! insanlar buldukları her delikten girdiklerine göre bedava galiba, ho ho.” diye dalga geçmemeniz için kısaca bilgilendireyim; 1A, üsküdar‘dan kalkıp bilmem nereye giden -kısıklı‘nın yakınlarından geçtiğini biliyorum, o kadar- ücretsiz bir otobüs. akbil basında şöfor “ne basıyon” diye tersleyebiliyor. tahmin ediyorum ki işi olanların yanısıra, bi tur atmak/gezme istediğini köreltmek için binen çok sayıda da insan var 1A’ya. 85M’den sık kalkmasına rağmen daha kalabalık. belki de güzergâhı üzerindeki evlerin/iş yerlerinin katları 25′i buluyor, kim bilir.

bunları bilip de söylemeyen anadolu yakası çocuğu arkadaşlarıma ‘bi daha yapıcak mısın’ bakışı atıp sağ elimin işaret parmağını sallarken, hayko cepkin‘in ikinci albümünü, tanışma bitti, de tavsiye ettiğimi geç de olsa söylemek isterim.

remediyoz tükanı bana teslim ettiğinden beri çok yoğunum.

güvenin için çok teşekürler ama artık yuvana geri dönmelisin rem!