birgün mutlaka

“NIETZSCHE Ağladığında‘yı okuyorum günlerdir. Hâlâ umutsuzluğun doruğunda değilim” derken vüs’at o. bener, arkadaki apartımandan bir çocuk ağlaması geliyor. ağlama ki ne ağlama, hüüüüüeeeeeğ diye iç çeke çeke. kitabı kapatırmış gibi yapıyorum nietzsche’yi görmesin diye. derken koca bir adam sesi, koca ses hüüüşşşt diyor. bebek ne kadar hüüeeğlerse adam da o kadar hüüüşştlüyor. kitabı tekrar açıyorum. önce adamın hüştü kesiliyor, sonra bebeğin hüeğleri hızla giden bir ambulansınki gibi yavaşlayıp yok oluyor. “NIETZSCHE Ağladığında‘yı okuyorum günlerdir. Hâlâ umutsuzluğun doruğunda değilim“i okurken aslında vüs’at o. bener’i ne çok sevdiğimi düşündüğümü hatırlayıp “o’henry gibi adın olacak ki sevsinler” diyorum.

önce bir aylığına ev arkadaşı bulmak istedim. dondurucu yemek dolu ve ben yalnız sayılırım. birkaç güne kadar da yapayalnız kalacağım. ama bugün iki kadının aynı evde -özellikle de mutfakta- lider konumda olmaması gerektiğini ve zaten olamadığını anladım. geçici bir ev arkadaşı sorun olmayabilir -olmadığına çoğu kez şahit oldum- ama bu durum ‘kaynanasıyla aynı evde oturamayan gelin’lere hak vermeme neden oldu. itiraf etmek gerekirse beraber yaşamanın hoş olmamakla beraber altından kalkılamayacak bir sorun olduğunu düşünmüyordum. ama anladım ki her kadının kendine ait bir mutfağı ve düzeni olmalı.

neyse, bugün kandil. miraç kandili. hayırlara vesile olsun diliyorum. amin.