birgün mutlaka

iki-üç sene öncesinin bir yaz günü güneyden çıkarken görmüştüm. şimdi gugıl takımının bi parçası olarak dublinde çalışıyormuş abdullah. oysa bi zamanlar ‘linguistic assignmentlarını çözüp, hayrına dağıtma takımı’nın bir üyesiydi.

2007 ağustosunun bir öğlenden sonrasıda beraber 59r’ye binip lafladık, hayaller kurduk sena’yla. bir senedir dublinde. bize yaz boyunca okuduğu hikayelerini hatırlayıp, dublinde geçirdiği vakitte neler neler yazmış olabileceğini düşünüp kıskanıyorum:)

iki sene öncesinin baharında da, çarşıda pazarda, ferihan’a rastlamıştım. aldım yine numarasını bilmem kaçıncı kez.

ne güzel oldu böyle üç kişiyle, aynı günde, bir şekilde,,

içinde bulunduğumuz doğal ortam değiştikçe, adapte olma süresinin uzaması kaçınılmaz hâle geliyor. klavyeleri mesken tutan karıncalardan sonra, bugün iki yavru kartalımız oldu. yavru dediğime bakma sevgili okur, her biri kolum kadar. yavrudur diye şimdilik sevdik filan ama –yavru da olsa bi kartalın başını okşamak, gagasından makas almak da tuhaf bir hal vesselam, en nihayetinde kartal yani-, büyüdüğünde tek kanat uzunlukları 1,5 metreyi bulduğu iddia edilen bu bebeler büyüdüğünde kim kimi kovalayacak merak ediyorum.