kendinden menkul

haftanın beş gününü, günün dokuz saatini aynı yerde, aynı dili kullanarak geçirdiğim bazılarına anlatmak istediğimi tam olarak anlatamayınca -’anlaşabilmek’ bambaşka bir şey- kendimi çok kötü hissediyorum. çok zor olmamalı gibi geliyor, hmpfss..

bugün herkesler açılışa gidip de, 312 adet telefon numarasıyla başbaşa kalınca biraz gözlerim doldu. pencereyi açtım, rüzgar esti, derin nefes aldım, sesini açtım; edepsiz komedya*
*iki haftadır bayıla bayıla dinliyorum sakin‘i.

–

bugün gazeteleri karıştırırken, fethi naci’nin öldüğü haberini okudum. hayatta olduğunu bile bilmememe rağmen garip hissettim. sadece şarkılarıyla tanınan birinin ardından üzülmek gibi bu; yazdıklarını okuyup, onlarsız ödev düşünemeyen eski öğrencinin kendi oluşturduğu yakınlık..
rahmet olsun.

–