kendinden menkul

haftanın beş gününü, günün dokuz saatini aynı yerde, aynı dili kullanarak geçirdiğim bazılarına anlatmak istediğimi tam olarak anlatamayınca -’anlaşabilmek’ bambaşka bir şey- kendimi çok kötü hissediyorum. çok zor olmamalı gibi geliyor, hmpfss..

bugün herkesler açılışa gidip de, 312 adet telefon numarasıyla başbaşa kalınca biraz gözlerim doldu. pencereyi açtım, rüzgar esti, derin nefes aldım, sesini açtım; edepsiz komedya*
*iki haftadır bayıla bayıla dinliyorum sakin‘i.

–

bugün gazeteleri karıştırırken, fethi naci’nin öldüğü haberini okudum. hayatta olduğunu bile bilmememe rağmen garip hissettim. sadece şarkılarıyla tanınan birinin ardından üzülmek gibi bu; yazdıklarını okuyup, onlarsız ödev düşünemeyen eski öğrencinin kendi oluşturduğu yakınlık..
rahmet olsun.

–

dün, bugün gibi, ama bugünden daha aksi bir gün idi. doğrusunu istersen bilong, 25ime sıponç bap şapkaları, balonlar, prilli baloncuklar, türlü taamlarla gireceğimi asla düşünmemiştim. tramvayda hesabettiğime göre eve gelip birkaç saat dinlenecektim, çarşıdaki hesap eve uyup, odamın kapısını açtığımda züleyha, ilkay, nur’ye “heyuu, fiyuu, doğumgünü, hey, mey” demeseydi.
eğlenmek illa da mutlu olmak demek değil demek ki, ne zamandan sonra gerçekten mutlu oldum gibi oldum, çok eğlendik dediğimin üzerinden daha az vakit geçmesine rağmen.

iki-üç sene öncesinin bir yaz günü güneyden çıkarken görmüştüm. şimdi gugıl takımının bi parçası olarak dublinde çalışıyormuş abdullah. oysa bi zamanlar ‘linguistic assignmentlarını çözüp, hayrına dağıtma takımı’nın bir üyesiydi.

2007 ağustosunun bir öğlenden sonrasıda beraber 59r’ye binip lafladık, hayaller kurduk sena’yla. bir senedir dublinde. bize yaz boyunca okuduğu hikayelerini hatırlayıp, dublinde geçirdiği vakitte neler neler yazmış olabileceğini düşünüp kıskanıyorum:)

iki sene öncesinin baharında da, çarşıda pazarda, ferihan’a rastlamıştım. aldım yine numarasını bilmem kaçıncı kez.

ne güzel oldu böyle üç kişiyle, aynı günde, bir şekilde,,