birgün mutlaka

haftasonu boyunca yatıp kalkıp teknosohbet izlediğimden, bu sabah kalktığımda serdar kuzuloğlu-timur sert replik ve mimikleriyle dolu bir gün geçireceğimi zannediyordum -elime geçen dizilerin iki sezonunu iki günde izleyip bitirdiğimden böyle şeyler, ya da rüyada karakter görmeceler başıma sık sık geliyor. ama korktuğum gibi olmadı, gayet sıradan olmasının dışında salinger dolu bir gün geçirdim.

peki neden okuyorum, anneye anlatır gibi teknoloji dünyasından bahsettikleri için mi? e belki biraz, ama daha çok, anlattıkları her neyse dinlerken hiç sıkılmadığım için.
mesela bugün işten geldiğimden beri düzensiz aralıklarla kontrol edip duruyordum ama günün vidyosu henüz eklemiş. vidyoyu uykudan önce sütü niyetine izleyip uyuyunca günüm boşa geçmemiş olacak, gibi geliyor.

nihayet alacağım dizüstü modelinde karar kıldım ama bi türlü alamıyorum.

toshibashop’ta 1800 lira olan makineyi başka bi yerde kampanya dahilinde 1450′ye buldum. tam alacakken, bi de baktım, aynı alet istanbulbilişim’de 1070 lira. biraz nette araştırm yapınca, ib’in toshiba garantisi vermediğini, sattıkları ürünler için firmanın kendisinin garanti verdiğini okudum. sonra ib’i aradım. konuştuğum bey, daha ben sormadan, internette garantiyle ilgili dedikodular çıktığını ama bunların aslının olmadığını falan söyledi ama yine de pek tatmin olmuş değilim. bugün mecidiyeköy’deki showroomlarına gitmeyi düşünüyorum. yine de ib’den alışveriş yapmış birinden garanti meselesini dinlemeyi tercih ederim :)

güvercinlerin mutfağımıza tarifsiz bir muhabbeti var.
daha önceleri de uzun aralıklarda birkaç daha başımıza gelen güvercinlerin mutfak penceresinden içeri dalıp her tarafı birbirine katma eğlencesi son bir haftadır haddini aşmış durumda.

sadece bugün bile iki kez onları dışarı çıkardım. hatta az evvel biri canına iyice susamış olacak ki salona girdi, elimde yastıklarla zor çıkarttım. aslında bu kadar kızmama gerek yoktu, eğer mutfaktaki sulu kuş pisliklerini görmeseydim. ne güneşlik kalmış, ne kanepe, ne halı, ne masaörtüsü..

elime bir sapan alıp pencereye pusu kurmak geçiyor içimden.

passive’le vedalaştık. sonra en kral kuzenimle banu’ya el salladım. eve geldim, birazdan kardeşimi göndereceğim. annem ve meysa’yı dün yolladım, abimler çoktaan gidip geldi bile.

ben buradayım. biri gitse de gelse de hep burada. biri mi karşılanacak, yoksa yolcu mu edilecek? ben varım ya işte. hep burada. yerimde.

cumartesi günü izmit otobüsünde yanında oturduğum kadın biraz huzursuzdu galiba. ikide bir ayağa kalkıp durdu, çantasını karıştırıp karıştırıp hiçbir şey bulamadı, yerlere falan baktı, perdeyi kapattı, açtı, kapattı derken dikkatimi başka tarafa çekecek bir şeyler aramaya koyuldum. fazla geçmeden radyoda bu şarkıya rast geldim, bi yerlerden bulabilmek için sözlerini not ettim.

az evvel aklıma gelip de vidyosunu izlemeye koyulduğum linki sacid’e yolladım. ama onun “bende var bu şarkı”, benim de “aa yollasana” demem tüm bu yazdıklarımdan çok daha kısa sürdü.

aslında, muavin “vilayette inecek kalmasın” diyene kadar, şarkının ilk mısralarından itibaren kendimi sıcak, biraz rüzgarlı, boş, uçsuz bucaksız bir tarlada bisiklete bindiğimden şarkının melodisi dışında zihnimde pek bir şey aklımda kalmamış -olsun.

az önce, zeyneple konuştuktan biraz sonra, bulaşık yıkarken aklıma geldi: -üşenmeyip aşağıdaki konuşmaları okuyan biri çıkarsa, zeynebe tek ders sınavından aa getirirse süprizim olacağını söylediğimi görmüştür- tek ders sınavından ya dd ya da f almak mümkün. tüh.
kandırıkçı biri asla değilim.

—

bulaşık yıkamanın bilinç hızı üstündeki etkilerini tecrübe ettiğim kadarıyla daha az uykum olduğu bir zaman anlatmayı çok isterim bilong.