paris sıkıntısı

tam yazmaya oturmuşken;
“dimdik ve korkunç ışığıyla kenti yıldırıyor güneş; kum göz kamaştırıyor, deniz balkıyor. şaşkın dünya usulca yığılıp kalıyor ve uyuyanın, yarı uyanık, yok oluşun zevkine kandığı bir tür tatlı ölüm olan öğlen uykusuna yatıyor.”

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir